اصول كلي نورپردازي در پاركهاي شهري
شناخت و درك مباني نظري و عملي عناصر منظر ميتواند در ارتقاي كيفيت فضاي پاركهاي شهري تاثير گستردهاي داشته باشد. سيماي شبانه پاركهاي شهري و عناصر روشنايي نيز بخشي مباحث طراحي منظر يك پارك ميباشد. سيماي شبانه به عنوان جزئي لاينفك در طراحي پاركها و باغها، بايد به طور همزمان و با ساير بخشها طراحي شود.
نورپردازي فضاهاي مختلف پارك، به صورت مجرد، نياز به شناخت روشهاي و فنون مختلف نورپردازي و استفاده صحيح از ويژگيهاي نور و ارتباط با محيط پيرامونش را دارد. نور پردازي در پارك شهري ميبايست در راستاي اهداف فوق باشد؛ 1- كمك به خوانايي نقاط عطف، نشانهها، مسيرهاي عبوري و مناطق پر تراكم 2- تسهيلاتي براي حركت پيادها و وسايل نقله، ترويج ايمني بيشتر در محيط 3- كمك به تاكيد نقاط عطف پارك و تشويق استفاده كنندگان در شب.
در اين مقاله با معرفي ويژگيهاي نور و اثرات آن در محيط، به تكنيكهاي نورپردازي پرداخته و سپس فضاهاي پاركهاي شهري به صورت مجزا بررسي و قواعد كلي نورپردازي و روشنايي آنها بيان شده است. شناخت اين ويژگيها به معماران و معماران منظر در طراحي سيماي شبانه فضاهاي باز عمومي كمك مينمايد.
مقدمه:
طراحي روشنايي همزمان با طراحي پارك، در كشورما شكل نگرفته است. پس از احداث پارك، هركجا احتياج به نور بوده، پايههاي چراغها نهاده شدهاند، در اكثر مكانها به صورت شيالحاقي در كنار درختان و فضاي سبز به چشم ميآيند؛ تنوع زياد در اشكال آنها بعث ناخوانا بودن اين عناصر گرديده و در بسياري مكانها، عناصر ورشنايي بيشتر از خود نور مورد توجه قرار ميگيرد.
در اين مقاله فضاهاي عمده پارك معرفي و اصول كلي نورپردازي آنها بيان شده است. واضح است كه با توجه به ايده كلي حاكم بر پارك، نحوه نورپردازي فضاها نيز تعريف ميشود و شناخت ويژگيهاي نور و اثرات آن بر محيط و تكينيكهاي نورپردازي، منجر به طراحي مناسب سيماي شبانه ميگردد.
تاريخچه:
بسته به موقعيت جغرافيايي و شرايط اقليمي و فرهنگ مردم در هر دوره از ارخ پاركها و باغها به سبكهاي گوناگون ساخته شده است. همزمان با احداث باغات خصوصي و عمومي مسئله روشنايي اين گونه اماكن در هنگام تاريكي مطرح بوده است.
نقطه آغاز ايجاد فضاي سبز درون شهري در عصر انقلاب صنعتي و دگرگونيهاي ناشي از آن در ابعاد سياسي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي اروپا ميباشد. هرچند فضاي سبز شهري بصورتي كه رد قالب شهرسازي وطرحهاي آمايش فضاي سبز مطرح ميشود، تا اوايل قرن بيستم جايي در طرحهاي شرهي باز نكرده بود، در ادامه طراحي باغهاي خصوصي اشراف و درباريان از مدتها قبل ضرورت طرح باغ عمومي در پارهاي از شهرها احساس شده بود و بر اين مبنا طراحان باغ ابتدا به تغيير و اصلاح باغ هاي خصوصي براي استفاده عموم و بدنبال آن بر طراحي پارك ها و گردشگاههاي عمومي شهري پرداختند. بدين ترتيب مولفههاي ابتدايي طراحي پاركهاي شهري توسعه يافت. بدنبال آن، سيستم روشنايي نيز بطور محسوسي بهبود پيدا كرد.
در سال 1817 در پاريس در كنار فضاي سبز خود، حدود 4700 عدد تير چراغ داشت و از سال 1850 نيز استفاده از گاز براي سيستمهاي روشنايي عموميت پيدا كرد (پير موره 1372).
در نخستين سال ةاي قرن بيستم مدرنيسم موجب تغيير چهره خيابانها و فضاها و عناصر تشكيل دهنده آن شهر و با افزايش تعداد اتومبيلها و تراكم شهري چهره شهر شكل ديگري بخود گرفت. از سالهاي 1920 با تعميم روشنايي برق، چراغهاي گازي قديمي جاي خود را به تير چراغ برق دادند.
در قرن بيستم بر خلاف باغهاي تفريحي قرن 18 و 19 پاركهايي با كاربري گذران اوقات فراغت ايجاد شده و اين فضاها تا حدودي به احتياجات جديد شهروندان كه ناشي از گسترش شهرنشيني بود پاسخ ميدادند. انديشه ايجاد فضاي آزاد با كيفيت عالي تقريباً از دهه شصت آغاز و ظاهر شد. اين انديشه از طرفي نتيجه جنبشي با هويت عملكرد گرايانهاي كه بعد از جنگ جهاني دوم تسلط كامل پيدا كرده بود و از طرفي ديگر ناشي از نياز شهروندان به محيطي خوشايندتر براي زندگي بود، بدين ترتيب نخستين اقدامات براي تجهيز مراكز شهري، پاركها و فضاهاي سبز صورت گرفت.
در سال 1971 مسابقهاي براي تجهيزات شهري از جمله روشنايي پاركها انجام شد كه به دنبال آن نمايشگاهي در پاريس تشكيل شد. عنوان اين نمايشگاه «فضاي عمومي علائم و تجيزات آن بود كه منجر به انتشار نشريه بينالمللي تجيزات شهري در سال 1972 گرديد. انتشار اين نشريه موجب تحولات بسيار در فرم تجهيزات شهري عليالخصوص تجيزات پارك و روشنايي آن گرديد . در سال 1985 مسابقهاي براي طراحي تجهيزات پارك در پاريس انجام گرفت.
در ايران هم بنا بر اسناد علمي و تاريخي سابقه پرديس سازي به قرن چهار ميلادي برميگردد. تامين روشنايي باغهاي ايراني از اهميت ويژهاي برخوردار بوده است، بطور كه براي روشن نمودن بخشهاي مختلف باغ خصوصاً اطراف استخر يا حوض مركزي از انواع چراغهاي روشنايي دستي، قنديلهاي نوري و فانوسها با طرح و نقوش تزئيني مختلف كه معرف ذوق و سليقه هنرمند ايران بوده است استفاده ميگرديد و بر شكوه و زيبايي باغها رد هنگام شب ميافزود.
نمونه بارز آن باغ شاه صفي بهشهر ميباشد كه در سنگهاي امتداد آبراه، منافذي براي قراردادن شمعها وجود دارد، با روشن كردن اين شمعها و انعكاس آنها مسير آب، نورپردازي ميشده است.
تقريباً تا 40 سال پيش فضاي سبز در شهر تهارن به باغهاي خصوصي درباريان محدود ميشد و عامه مردم جهت استفاده از طبيعت و هواخوري به حاشيه سبز اطراف شهرها ميرفتند تا اينكه اولين پارك عمومي اقدام گرديد. عليرغم بانكه باغسازي سنتي در ايران داراي سبك و روش خاص خود بود، چه پارك شهر و چه ديگر پاركهاي شهري تهران كه در سالهاي بعد احداث شدند هيچ كدام از نظر شيوه طراحي براساس سبك معماري منظر ايراني نبودند.
ويژگيها، تكنيك و فنون نورپردازي
نورپردازي فضاهاي مختلف يك پارك، به صورت مجرد و جدا از مباحث كلي طراحي و هماهنگي محيطي و ايده كلي سيماي شبانه، (كه خارج از اين گفتار ميباشد) نياز به شناخت روشهاي و فنون مختلف نورپردازي و استفاده صحيح از ويژگيهاي نور و ارتباط با محيط پيرامونش را دارد. ويژگي هاي ذاتي نور و اثراتي كه در محيط پديد مياورد در تركيب با تكنيكها مختلف، نتايج مشخصي را در نورپردازي هريك از فضاهاي پارك تعريف مينمايد.
ويژگيهاي نور
نور نه تنها به عمل ديدن كمك ميكند بلكه آدمي را قادر به احساس كلي و منسجم از محيط اطراف مينمايد و عاملي است كه كنترل فرد را بر محيط اطراف افزايش ميدهد وتاثيرات آن به اشكال مختلف ميتواند منجر به ايجاد آسايش يا عدم آرامش رواني شود. ويژگيهاي كمي و كيفي نور در رنگ، سايه، حركت، ابعاد، جهت و كميت نور جدا از ويژگيهاي محيطي آن در زير معرفي شده است.
رنگ و نور
اثر رواني هر رنگ و درك آن در واقع يك تجربه شخصي و ذهني است كه حافظه رنگي ما را تشكيل ميدهد و براساس اين حافظه رنگيما را تشكيل ميدهد و براساس اين حافظه رنگي انسان مدام رنگهاي پيرامون خود را نه به صورتي كه در آن لحظه و تحت آن شرايط وجود دارد بلكه بصورتي كه گمان ميكند بايد وجود داشته باشد در مييابد رنگ تاثيري است كه بوسيله مجموعه طول موجهاي مختلف دريافت شده توسط چشم ايجاد ميگردد. رنگ نور را نبايد بعنوان يك مشخصه سطوح منعكس كننده نور تلقي نمود. نور با توجه به نوع رنگ آن، با انعكاس سطوح رنگي ميتواند تاثيرات رواني متفاوتي را در افراد ايجاد كند معمولاً رنگها با سه خصوصيت مشخص ميشوند: خلوص يا صافي، درخشندگي و طول موج كه نوع رنگ را مشخص ميكند.
سايه و نور
بازتاب نوري، تفاوت نقاط تاريك و روشن و تاكيد بر سايه است كه به فضا جان ميبخشد. پر كردن فضا با نوري يكدست ممكن است محيط را براي كار مناسب سازد. اما الزامن آن را مكاني دلچسب و زيبا مبدل نخواهد كرد. حجم را در نتيجه ارتباط بين نور و سايه ميتوان ديد. كوچكترين تغيير در اين ارتباط توسط تغيير كيفيت سيستم نوري، با ايجاد نور سايه ميتوان تاثيرات بصري عمق و فرم را تغيير داد.
حركت و نور
در طراحي فضاي باز، حركت عابر و اينكه چگونه از يك مكان به مكان ديگر ميتوان رفت از حساسيت خاصي برخوردار است. با استفاده از نورپردازي ميتوان مفهوم حركت و چگونگي انتخاب مسير حركت را تعريف نمود. توسط تكرار نورهاي نقطهاي در يك مسير و يا استفاده از يك سري عناصر نوري در آن بعترين مسير حركت را با نور پردازي صحيح ميتوان ايجاد نمود .
ابعاد و نور
نور در تعيين ابعادي فضا و ارائه برآورد كلي از محدوده موجود و ابعاد عناصر بكار رفته نقش بسزايي دارد. كوچكترين تغيير در نورپردازي هركي از عناصر موجود در محيط، مفهوم درك فضا، ابعاد و اندزههاي آن را تغيير خواهد داد. علاوه بر محدوده تعريف شده اماكن عمومي، عناصر و واحدهاي نورپردازي و سطوح نورپردازي شده نيز ميتواند عامل مهمي در تعريف و ايجاد تاثيرات نهفته در ابعاد و مقياس اينگونه اماكن باشد.
جهت و نور
يكي از اركان كيفيت نور، انتشار مسيري است كه نور از آن سمت ميتابد. جهت تابش نور ميتواند شكل و بافت اشياء را آشكار سازد و يا آن را عملاً در ابهام باقي گذارد. از آنجايي كه سمت و جهت امري نسبي است جهتي كه از آن سمت نور به موضوع ميتابد بيش از هر چيز به جهتي كه از آن به موضوع نگاه شود بستگي خواهد داشت، چراكه با تغير در نقطه ديد تصاوير مختلفي از روشنايي و تاريكيهاي منقوش بر جسم ديده خواهد شد. جهت منبع نور، در درك
اجسام سه بعدی تاثیر به سزایی دارد. توانایی درک احجام متاثر از درجه نور و سایه ای است که روی آن وجود دارد. توزیع یکنواخت نور تابیده شده موجب تشکیل سایه ناچیز و ضعیف و خطوط بیرونی و رنگ شی باعث درک فرم و شکل شی می گردد.
کمیت نور
یکی از جنبه های اساسی که از آن برای بررسی زیباشناسی و تاثیرات بصری نور استفاده می شود، مسئله کمیت نور و یا به عبارت دیگر مقدار نور حاصل از منبع نور می باشد. کمتی نور عاملی است که از یک سو باعث رویت اجسام و از سوی دیگر با بکارگیری و توزیع آگاهانه آن دستیابی به خواستگاه های نورپردازی را میسر می سازد.
نور و محیط
اثرات نور بر محیط و ویژگی های بصری که در ناظرین ایجاد می نماید، خیرگی، درخشندگی، انکسار، انتشار و عبور می باشد.
خیرگی
ایجاد خیرگی ارتباط مستقیم با منبع نوری دارد و هم امتدادی چشم و منبع نوری و در دید مستقیم مستقیم بودن باعث ایجاد یا تشدید این موضوع می گردد. با افزایش ارتفاع منبع نوری، می توان آن را با دید افراد خارج نموده و میزان خیرگی را کاهش داد (باوم، 1378).
انعکاس
انعکاس نور بر طبق قوانین فیزیکی معینی که در روشنایی مهم می¬باشد، انجام می¬شود. جهت انعکاس نور دارای اهمیت ویژه-ای است. در مورد یک سطح صاف و مسطح، نور تحت همان زاویه ای که برخورد می¬کند منعکس می¬شود.
این خاصیت مساوی بودن زاویه تابش و زاویه بازتاب وسیله ای است در دست طراح، تا بتواند اثرات چشم زدگی و خیرگی، مقدار و جهت نور را برای تأکید بر شکل یا بافت اشیاء تنظیم و کنترل نماید. از ویژگیهای دیگر این نوع انعکاس کنترل جهت نور در چراغ ها و از آن طریق افزایش شدت نور در جهات معین و کاهش آن در جهات دیگر می¬باشد.
بخش اعظم رنگ موجود در محیط از انعکاس نور بر سطح رنگی بوجود می آید و اثر انعکاس آن با تغییر مصالح، جنسیت و شدت صیقلی بودن آنها متفاوت است. به عنوان مثال در محیط طبیعی شدت انعکاس نور از چراغ انواع برگ درختان که لایه خارجی براق تر دارند بیشتر است و برگ¬های نازک فاقد لایه مذکور بیشتر به عنوان فیلتر عمل می¬کنند. زیرا نور از داخل آنها عبور کرده و نور فیلتر و نور فیلتر شده دیده می شود نه نور انعکاس یافته.
سنگ¬ها با سطوح مختلف خود، مصالح گوناگون مانند خاک، چمنزارها و نیز مقدار آب و شکل آن در محیط، همچنین انواع تیره های گیاهی، هریک در شدت و ضعف انعکاس نور نقش متفاوتی دارند و از محیط های اطراف اثرات گوناگونی در ذهن بر جای می گذارند (سازمان پارک¬ها و فضای سبز، 1373، 23). استفاده از انعکاس سطوح هموار باید از اهداف آگاهانه طراحی شمرده شود.
درخشندگی
درخشندگی یک سطح نه تنها به شدت روشن هایی بستگی دارد بلکه به جهت مسیری که نور به سطح برخورد می کند و به مشخصه های سطوح (صاف، مات یا رنگی بودن آنها) و به محلی که از آنها، سطح دیده می شود نیز وابسته است. بهتر است که از درخشندگی بطور مطلوب برای همه طراحی های روشنایی استفاده شود زیرا که بیانگر سطوح و اشیایی می¬باشد که دیده می شود.
انکسار
نوری که از یک ماده به ماده دیگر وارد شده و عبور می کند، تغییر جهت می دهد. میزان تغییر جهت در مواد مختلف، متفاوت است. عبور و انکسار نور در مواد از ویژگی های نور می باشد که در طراحی سیستم های روشنایی و چراغ ها استفاده می شود و اغلب به منظور زیباسازی محیط توسط این خاصیت نور، بکار برده می شود. در بعضی از ابزارهای روشنایی این ویژگی برای تغییر جهت انتشار نور از زاویه دید استفاده می گردد تا از ایجاد درخشندگی و یا احتمال خیرگی چشم اجتناب شود (علوی، 1364، 61).
انتشار
چنانچه نور پس از ساطع شدن از منبع نوری به جهات مختلف بتابد انتشار نور صورت گرفته است. (بعلت پخش نور، درخشندگی منبع نوری کاهش می یابد زیرا که چنین به نظر می-رسد که نور از کل پخش کننده ساطع می شود) انتشار و پخش نور در زیبایی محیط علی الخصوص فضاهای خارجی بسیار مؤثر است و موجب می گردد تا از یکنواخت روشن ساختن محیط ممانعت بعمل آید و علاوه بر آن ویژگی های محیط نظیر فرم و بافت سطوح را مشخص می سازد.
عبور
اندازه کلی روشنایی علاوه بر اینکه می تواند از انعکاسات سطوح منتج شود، از میزان نوری که از سطوح می گذرد نیز ناشی می شود. سطوحی با شفافیت بیش از حد در طراحی نورپردازی مناسب نخواهد بود. بنابراین کاهش شفافیت بعضی از سطوح الزامی است.
تکنیک های نورپردازی
تکنیک های نورپردازی در فضای باز شامل نور بالا، پایین، نقطه¬ای، مهتابی، تاکیدی، پراکنده و ضد نور می¬باشد. هر تکنیک با استفاده از ویژگی¬های نور، عینیت یا ذهنیتی خاص از محیط به استفاده کننده القا می نمایند.
نور بالا
به دلیل مخالفت جهت آن با نور خورشید در روز یکی از پراستفاده ترین جلوه های نورپردازی است. بیشتر برای تاکید کردن به درختان خاص یا عناصر فضای باز استفاده می شود. در برخی مکان ها به دلیل نورهای سرگردانی که بالای سطح زمین ایجاد می گردد، با دقت بیشتری باید استفاده شود. (Ulrike, 2001)
الف) نور بالا برای دید یک سویه
زمانی که جسم نورپردازی شده تنها از یک جهت قابل رویت است، نور درجه بالا قابل استفاده است. برای جلوگیری از خیرگی عناصر نوری باید خارج از میدان دید بیننده قرار گیرند و در صورت امکان برای جلوگیری از اغتشاش بصری در محیط پنهان گردد. (Harris 1997).
ب) نور بالا برای دید 360 درجه
برای این گونه نورپردازی ابتکار بیشتر لازم است. قراردادن تجهیزات نورپردازی در داخل شاخ و برگ درختان ندرتن رضایتبخش است و عموما نور لابلای تنه و شاخ و برگ گم می شود. (بالخصوص درختان خزان پذیر در زمستان) بهتر است محل نصب آنها بالاتر از سطح دید مستقیم چشم باشد و اگر پائین تر طوری نصب شود که زاویه¬دار بوده و متمایل باشد. چراغ های نور بالا سایه ها و نور سایه روشن را که به وسیله نور پائین بوجود می آید، تقلیل می¬دهند.
نور پایین
به دلیل عادت چشم به این حالت نورپردازی، بیشتر از نور بالا معمول می باشد. ویژگی اصلی آن در صورتی که جهت تابش آن از بالای شاخه ها و تنه درخت باشد، ایجاد الگوی بافت شاخ و برگ درختان بر روی زمین است. مزیت دیگر آن تضاد شدیدی است که بین سطح بالا و پایین درخت ایجاد می شود، که می تواند در طراحی فضاهایی خاص مورد استفاده واقع شود. (Urike, 2001 ).
نور نقطه ای
برای نورپردازی تاکید بر روی مجسمه، تندیس و یا گیاهان خاص مورد استفاده قرار می گیرد. باعث تأکید بیشتر بر جسم شده و با توجه به رنگ و شکل ظاهری آنها جلوه های مختلفی را در تیرگی شب پدید می آورد.
نور مهتابی
نورهای بالا و پایین ملایم با تجهیزاتی که به دقت در لابلای درختان جای سازی شده است، در این شیوه استفاده می شود. جلوه نور مهتابی از طریق چراغ های پایه دار که بالاتر از سطح زمین واقع شده اند، باعث ایجاد سایه های تند می شود. در حقیقت راهی برای کاهش سایه چراغ های پایه دار وجود ندارد. استفاده از صفحات منعکس کننده و کم کردن ولتاژ باعث ایجاد جلوه های مطلوبی از نور مهتابی می گردد. اما تضاد بین شی و زمینه آن به حداقل می رسد. نور مهتابی جلوه مطلوبی برای نورپردازی مسیرها، تفکیک فضاها و ایجاد فضای صمیمانه و باغ های کوچک است.
ضد نور
به وسیله نوری که از پشت به جسم تابانده شده، به صورتی که تنها خطوط دور شی دیده شود، به وجود می آید. معمولاً به نور نقطه ای و یا نور وسیع با اشعه های متمرکز احتیاج و نسبت مستقیمی به فاصله منبع نوری تا جسم دارد. اگر فاصله صفحات پشتی از شی دور باشد، ایجاد تضاد لازم بین نور و تاریکی مشکل میگردد. (Harris, 1998).
نور تاکیدی
اگر خواسته شود در شب موضوعی به خوبی دیده شده و نظر بیننده را به خود جلب و موجب کشش بصری گردد، می توان از چراغ های موضعی استفاده نمود. یعنی بطور جداگانه چراغی را به موضوع مورد نظر اختصاص داد. که باعث تأکید بیشتر بر آن شد ه و با توجه به رنگ و شکل ظاهری آنها جلوه های مختلفی را در تیرگی شب پدید آورد. مهمترین اصل نور تاکیدی. ایجاد تضاد شدید بین جسم و فضای اطرافش است.
نور پراکنده
نور پراکنده نوری است که در مقابل صفحه منعکس کننده قرار گرفته و دوباره در فضای دلخواه، پخش شود. معمولن ور غیر مستقیم نیز خوانده می شود. همچنین برای روشن کردن فضاهایی بین سایر جلوه های نورپردازی، بدون اینکه منبع نور پیدا باشد، استفاده می شود. برای روشن کردن یک منطقه وسیع، برای اینکه نور خیره کننده نباشد می توان عنصر روشنایی را به وسیله مواد نیمه شفاف و حباب ها مجهز نمود تا دارای نور پراکنده شوند این نور میزان خیرگی و چشم زدگی را تا درصد قابل توجهی کاهش می دهد.
فنون نورپردازی پارک
نوع آرایش فضاها و عناصر پارک ایده کلی نورپردازی پارک را تشکیل داده و محل عناصر نوری را تغیین می کند، همانگونه که بر فرم عنصر روشنایی اثرگذار می باشد.
نورپردازی در پارک به منظور تامین موارد زیر صورت می-گیرد:
1 – کمک به خوانایی نقاط عطف، نشانه ها، مسیرهای عبوری و مناطق پرتراکم در محیط
2 – تسهیلاتی برای حرکت ایمن پیاده ها و وسایل نقلیه، ترویج ایمنی بیشتر در محیط، کاهش خسارات و صدمات
3 – کمک به تایید نقاط برجسته پارک با شدت نور و تشویق استفاده کنندگان در شب از بخشی از محیط
برای برنامه ریزی نورپردازی در یک پارک، ابتدا باید بخش های مختلف فضای مورد نظر، نیازهای موجود در هر قسمت و اتفاقاتی که در آن می افتد را شناسایی کرد. از آنجایی که چگونه استفاده از روشنایی به عملکرد هر فضا بستگی خاص دارد، بنابراین فضاهای اصلی در یک پارک شهری مورد بررسی قرار گرفته است.
ورودی
ورودی پارک ها عموماً به عنوان فضایی دعوت کننده مطرح هستند و با توجه به این مسئله باید قابل رویت بودن و تشخیص آنها از فضای اطراف پارک با سهولت انجام گیرد. بنابراین نورپردازی این قسمتها عمدتن از چراغهای پرنور و نورافکن استفاده می گردد. استفاده از زاویه تابش مناسب به گونه ای که موجب خیرگی چشم در افراد نگردد و علاوه بر آن در ایجاد زیبایی فضای ورودی نیز موثر باشد، از ویژگی های نورپردازی ورودی است.
خیابان ها و معابر
مقدار نور، زیبایی، فواصل چراغ ها نسبت به یکدیگر و نسبت به عرض خیابان از جمله مسایلی هستند که اهمیت بسزایی در نورپردازی معابر دارند. بوسیله نورپردازی می توان مسیرهای عبور و مرور را طراحی و تعیین نمود. نیمکت ها، آبخوری ها، تابلوهای راهنمایی و سایر عناصر در حاشیه این راه ها قرار گرفته اند، نیز از این نورها متأثر می گردند. همچنین نور مورد استفاده برای روشن کردن این قسمت بر باغچه ها نیز اثر مستقیم دارد. نورپردازی گیاهان در اطراف خیابان¬ها و راهروها و پیاده روها، علاوه بر روشنایی گیاهان، نور کافی و راهروها و پیاده روها، علاوه بر روشنایی گیاهان، نور کافی برای ایمنی پیاده روها ایجاد کرده و همچنین از صدمه زدن به گیاهان کاشته شده در حاشیه جلوگیری می کند. (الهی، 1374).
فضاهای سبز
** مطالب اين قسمت مقاير با اصول مقابله با آلودگي نوري و محيط زيست مي باشد براي كسب اطلاعات بيشتر اينجا ارا مطالعه فرمائيد. به جهت رعايت حقوق معنوي اين نوشته آن را عينن در اينجا مي بينيد. مدير سايت**
نورپردازی حجم های توده ای از قبیل بته زار و گیاهان می-توانند در برقراری ویژگی های بصری عمومی تاثیر بگذارند و دسترسی بهتر به این گونه فضاها و تسلط بر آنها و همچنین بر وضوح پوشش های گیاهی می تواند موثر باشد، باید توجه داشت که در یک پارک، گل، چمن، درخت و گیاهان مختلف به رنگ های گوناگون خودنمایی می کنند و هرکدام از آنها، در روشنایی بخصوص جلوه دارند. بنابراین برای روشن کردن آنها از روش های متفاوتی استفاده نمود. بسیار از گیاهان که در طول روز با نور طبیعی قابل توجه نیستند ولی وقتی در زمینه تاریک نورپردازی شوند منظره جالبی را ایجاد می کنند، بعنوان اعضاء اصلی و حاکم بر فضای سبز می توانند عناصر نوری عظیم مورد استفاده قرار گیرند و به عنوان سطوحی در جهت ایجاد مفهوم بعد، مطرح شوند. اگر هدف نمایش شکل و تاج و زیبایی درخت باشد نورپردازی به سمت بالا خواهد بود ولی در مورد درختانی مثل بید مجنون که شاخه¬های آن آویزان و پیوسته در حال حرکت اند و پیوسته در حال حرکت اند بهتر است جهت نورپردازی به سمت شاخه باشد. وقتی درختان نورپردازی می شوند لازم است جهت و رنگ منبع نور با مشخصات محیطی هماهنگی داشته باشد. به عنوان مثال درختان کاج فقط وقتی نور قوی به آنها تابانده شود بازتاب مناسب خواهند داشت.
آب نما
بوسیله نورپردازی هنگام شب بر استخرها، چشمه ها، آبشارها، باغچه های آبی و حوضچه ها می توان طوری عمل کرد که اهمیت آنها بیشتر نمایان گردد. نورپردازی آبشارها و فواره های موجود در آب نماها به توجه و بررسی مخصوص نیاز دارد. مثلاً در مورد آبشار، نورپردازی باید بگونه ای باشد که ارتفاع آن بنظر بیشتر دیده شود. آب به صورت ساکن یا در حال جریان یک عنصر جالب می باشد، با قراردادن نور در زیر سطح آب بیشتر به حالت آب در داخل شیشه نزدیک می شود